Kimse onun gerçek adını hatırlamıyor; belki de adı, yüzyıllar önce ilk kurbanıyla birlikte toprağa gömüldü. Geriye yalnızca gecenin kendisi kadar eski bir açlık kaldı. Karga tahtının gölgesinde hüküm süren NoxVorax, sisler içindeki kalesinde ölülerin fısıltılarıyla yaşar. Atalarının hayaletleri duvarlardaki portrelerden onu izler, ama hiçbiri onu yargılamaya cesaret edemez. Kadehindeki kan, ona ihanet etmeye cesaret eden herkesin hatırasıdır. Tahtının dibinde yatan bedenler, kaderine meydan okuyan şövalyelerin ve gecenin sessizliğini bozan yabancıların son durağıdır. NoxVorax asla acele etmez; çünkü bilir ki zaman onun yanındadır ve her avcı eninde sonunda kendi avına dönüşür. ​Ona meydan okumak, geceye savaş açmak gibidir; sonu belirsiz değil, kesin bir yıkımdır. Çünkü o, karanlıkta saklanan bir yaratık değil; karanlığın bizzat kendisini tüketen, doymak bilmez bir hükümdardır. Şimdi gölgelerden çıkıp yeni bir av arıyor. Eğer onun adını duyduysan, uyarı niyetine şunu bil: kapını çalmaz, davet de beklemez. Geceyi yutan o, bir sonraki karanlıkta seni de yutabilir.